Meer as 600 wenke om jou beursie te rek uit die pen van Carla van der Spuy!

Al gaan dit broekskeur, kan jy nog lekker leef. Volg hierdie platsakwenke en span dit saam met jou verbeelding, ’n bietjie toneelspel, ’n paar kamoefleerkunsies, hope logika en ’n blakend gesonde humorsin in. Platsakvakansies, sakpastroues en laer munisipale rekeninge is binne jou bereik, sê sy. 

Vind uit hoe jy op ’n beperkte begroting uithalermaaltye vir jou gesin en gaste kan opdis en teen ’n appel en ei mooi, jonk, fiks en gesond kan bly. Lees ook hoe jy met kleingeld jou huis silwerskoon en jou tuin lowergroen kan hou, jou bakhandkinders kan inspireer om self hul sakgeld op kreatiewe wyses te verdien en te voorkom dat jy helaas, eendag in hul agterplase moet plak. Al leef jy onder die spreekwoordelike broodlyn, hoef jy glad nie daarvoor te mik om onder die wynlyn te spook nie…

Carla van der Spuy is ’n gevestigde vryskutjoernalis wie se werk al jare lank in talle prominente tydskrifte en koerante verskyn. Haar artikels behels ‘n wye verskeidenheid van onderwerpe wat wissel van inspirasie en lewensdrama tot aktueel, humor en rubrieke. Sy glo dat ’n mens die ekonomie kan oorleef deur aanpasbaar te wees en jouself nooit uit die mark te prys nie.

Haar boek Platsakwenke het onlangs by LAPA verskyn.

Skrywer: Pieter Mulder

Titel: Kan Afrikaners toyi-toyi?

Pretoria: Protea-boekhuis

Datum: 2008

ISBN: 978-1-86919-256-3
Prys: R160

Sedert die einde van 2009 heers ’n nuwe gees in die Afrikanerpolitiek. Vele mense het al onlangs opgemerk dat die debat in Afrikaans en onder Afrikaners geheel en al ’n ander koers begin inslaan as in Suid-Afrikaanse Engels. Terwyl die Engelse politieke diskoers vassteek in die gemeenplasige begrippe van die reënboognasie, die Madiba-kultus en ons mankolieke demokrasie, eintlik ’n meerderheidstirannie, is vele Afrikaners deesdae bereid om waagmoedig en eksperimenteel te begin dink.

Daarom is dit miskien nou veral ’n goeie tyd om Pieter Mulder se bundel essays, Kan Afrikaners toyi-toyi? op te neem. Die boek het volgens die uitgewer reeds in 2008 verskyn, maar was miskien ’n effe vroeg op die toneel, want toe is vele van die probleme wat Mulder aanroer, nog gesien as ignoreerbaar en dinge waaraan nie getorring moet word nie. Omdat Mulder leier is van die Vryheidsfront Plus, wat deur die meeste hoofstroomkommentators as ’n marginale Afrikanerparty gesien word, is sy mening moontlik ook nie so hoog aangeslaan as, sê maar, dié van Jacob Zuma of Helen Zille nie.

Maar met die huidige verskuiwing in die openbare mening en die oplaaiende kritiek in Afrikanergeledere, kan ’n mens politieke antwoorde in Mulder se boek begin vind. Soos menige gesoute politikus wat al jare lank aan parlementêre debatte, krisisse en skandale blootgestel is, is Mulder geneig om elke punt met ’n staaltjie of anekdote te illustreer.

Hierdie procédé maak die boek selfs meer toeganklik as wat dit andersins sou wees, want as ’n mens een sentrale tema in die bundel moet uitsonder, sou dit kulturele relativisme wees. Die meeste mense verstaan kulturele relativisme instinktief – “almal sien nie die wêreld op dieselfde manier nie” – maar om dit filosofies of intellektueel te definieer, is natuurlik moeiliker. Daarom is dit moontlik makliker vir mense om so iets deur middel van voorbeelde te begryp.

Só vertel Mulder in hoofstuk 26, “Wiskunde-vraestelle en Venda-kleremakers”, van sy moeilike Desembervakansie omdat sy vrou, ’n wiskunde-onderwyseres, langer as gewoonlik aan die nasien van matriekwiskundevraestelle moes bestee. Voorheen is nasieners per vraestel betaal, met ander woorde, vir die hoeveelheid werk wat hulle gelewer het. Hierteen het die stadige nasieners, veral ’n sekere mev Molefi, beswaar gemaak, want hulle bestee dan langer aan die nasienwerk as die vinnige nasieners. Hierna het die onderwysdepartement in hul wysheid besluit dat almal ewe lank moet werk, al voltooi sommige die werk teen ’n vinniger tempo as ander.

In dieselfde Desembervakansie ontdek Mulder ’n e-pos in sy inkassie met die titel “Westerse denke versus Afrika-denke”...

Lees die res van die resensie op LitNet.