praag.co.za

Dit behoef geen grondige verklaring dat die bekende ou spelers op die toneel hierdie opverwerping in die hand gewerk het nie: Die Verenigde State, die geldmagte, oliebaronne en diverse ander aktiwiste wat deurentyd om menseregte skree soos wat dit die superrykes raak.

Ons verkeer onder die indruk dat Libië se goeie kwaliteit olie die rede hiervoor is, 'n opsie wat ons sekerlik nie kan ontken nie. Tegelykertyd word ander belangrike faktore oor die hoof gesien wat ook genoem kan word. As ons terugkyk na die Mahreb (Noord-Afrika gebied) van die laaste paar maande sal ons sien dat daardie hele gebied in konflik verkeer het, van Marokko tot Jemen, almal op een slag. Die konflik in Libië en die moord op Gaddafi was slegs die klimaks van hierdie hele gebeurtenis. Dit impliseer dat daar groter belange op die spel is as slegs olie en 'n nare diktator...wat tog maar net later met 'n ander een vervang gaan word.

Dit is nie toevallig nie dat hierdie konflikte uitgebreek het kort nadat Libië afgekondig het dat hulle Islamitiese banke sou open nie. Op 30 Junie 2009 het Muhammad Shukri, direkteur van Libië se sentrale bank aangekondig dat Islamitiese banke 'n feit is en langsamerhand die bestaande (Westerse) banke gaan vervang. Die rede vir sy besluit was omdat daar wêreldwyd gesien kan word dat Islam besig is om konserwatiewer te word, en hulle wil uiteraard aan hul klante se bankbehoeftes voorsien. Demografie speel ook 'n rol, aangesien die aantal Moslems in daardie gebied vinnig toeneem. Die konserwatiewe stroming is waarskynlik 'n reaksie op hierdie demografiese tendens, en natuurlik as gevolg van 'n verhoogde gevoel van trots in hul eie vermoeëns noudat die bose Weste besig is om sy glans te verloor. Hierdie oproep is egter nie net vanuit Libië nie, maar vanuit meerdere lande in die Noordelike Afrikastreek, waaronder Tunesië, Egipte, Marokko en Algerië. Jemen en Jordanië kan ook genoem word. Van hierdie lande is Tunisië die mees gewilde afsetmark en word tans beskou as die mees bekwame mededinger in Afrika. Daar is groot belegginspotensiaal in die Mahreb en Turkye, en Moslementrepeneurs is besig om hierdie geleentheid met albei arms aan te gryp.

Die Westerse moonthede is nie tevrede met hierdie verwikkelinge nie. Islamitiese banke werk op ander etiese beginsels as in die Weste, waarvan die belangrikste hul verbod op woeker en rente is. Verder mag geld wat geleen is van hierdie banke nie belê word in pornografie, alkohol, dwelms of ander verbode middele of industrieë nie. Om die waarheid te sê het sulke banke se populariteit toegeneem sedert die beursval in 2008, aangesien hulle grotendeels ongeskonde uit die krisis getree het. Veral as ons rekening hou daarmee dat Tunisië, Jemen, Jordanië, Egipte en Algerië se banke aan die Westerse Rothschildbanke behoort, met die Internasionale Monetêre Fonds as baas, is hulle effens senuweeagtig oor die toename van banke wat nie aan hul eise voldoen nie. Volgens 'n peiling in 2009 van Standard & Poor het die Islamitiese banke wêreldwyd 'n geskatte waarde van 400 miljard dollar gehad, en al die aanwysings toon dat hierdie bedrag gaan toeneem die toekoms. Nog skokkender is Forbes se ontdekking dat sewe uit tien van die wêreld se magtigste Islamitiese banke hulself in Iran bevind.

Vir baie jare het die Westerse banke hulself in 'n monopolieposisie gehou deur aan state geld te leen teen rente. Na elke oorlog het hierdie banke vir generasies inkomste uit die rente gehaal en uiteindelik 'n posisie ingeneem om die land se politieke beleid te beïnvloed. Hierdie fase van kapitalisme, wat Carroll Quigley monopoliekapitalisme noem, het ongeveer sedert die laat twintiger jare van verlede eeu ontstaan, en die aanwysings van die opkoms van dié kapitalisme kan teruggevind word by die presidentskap van Woodrow Wilson. Ongeveer sedert daardie tyd het die Amerikaners steeds meer besluite geneem wat op die oog af soos politieke belange lyk, maar in werklikheid ekonomiese belange was. Vandag sien ons dit in alle heftigheid en wonder ons hoekom al die geleerde ekonome aan die Ivy League-universiteite in die Verenigde State voortdurend nuwe planne na vore bring wat uiteindelik tog maar beperk is in hul toepassing en eerder 'n ramp as 'n seën is vir die ekonomie.

Vanweë die enorme skuldlas van die VSA en ander lande is dit nogal verstaanbaar dat hulle beslag wil lê op soveel moontlik opkomende markte en kapitaal wat nie in hul hande is nie, waarvan Iran ´n belangrike voorbeeld is. ´n Ander land wat hulle graag wil inneem is Wit-Rusland, aangesien "Die laaste diktator van Europa" goed gesorg het dat die politiek die ekonomie moet bepaal en nie andersom nie. Die Wit-Russiese ekonomie doen verbasend goed en Loekasjenko is baie gewild onder sy mense.

Aangesien Iran se banke nogal goed gevul is, dink ek ons kan veilig wed dat hierdie land volgende moet sink. In hierdie geval sal dit waarskynlik nie Obama wees wat die inval sal reël nie, want dit sal te opvallend imperialisties wees en die Amerikaanse publiek sal nou nooit vir 'n nuwe oorlog stem nie. Vandaar moet dit vanuit die "verdrukte geledere" self kom - wat natuurlik opereer met geld van die superrykes, net soos in Libië.

En dan kan die onwetende wêreld weer fees vier oor die gevalle diktator.